یکشنبه شانزدهم مهر ۱۳۹۶

همه تریشنه یک چرمیم

لابد به همان اندازه که مسخره است اگر درختی از خراش های روی پوستش حرف بزند٬ مسخره خواهد بود اگر آدمی از زخمهایش گلایه کند٬ کدام درخت بدون شیار و کدام آدم بدون زخم در دنیا وجود دارد؟ ... بله٬ هیچی. مسخره است اگر فکر کنیم مصیبت های ما از آنچه دیگران تحمل کردند جدی تر است٬ یا ما شایسته تر هستیم به روایت یا هرچی!

چهارشنبه نوزدهم مهر ۱۳۹۶ در آستانه یک پایان یکی از روزهای چند هفتهی گذشته٬ فرار کرده از تحریریه و پناه گرفته در کتابخانه دانشکده ادبیات٬ در حالی که داشتم روی فصل سه #پایاننامه کار میکردم و استادم دوباره غیب شده بود٬ و کلافه بودم یاد نیلوفر افتادم٬ زمستان قبل در تبریز وقتی داشت پایان نامه مینوشت کنارش بودم و داشتم توضیح میدادم که چطور دچار وسواس شده ام و مدام روش و طبقه بندی اضافه میکنم و ..

دوشنبه سوم مهر ۱۳۹۶ یک روز معمولی در تهران ۹:۱۰ دقیقه که از مترو پیاده شدم٬ هدفمن توی گوشم بود و لابد شالم کمی عقب رفته بود که مردی حدود ۴۵ ساله٬ از پشت سرم گفت :« روسری ات رو سرت کن» سعی کردم اهمیت ندهم ولی خیلی زود چسبیده بود به پشت سرم بازویم را گرفت و با مشت به شانه ام ضربه زد:« اینجا مملکت اسلام است٬ باید روسری سرت کنی» سعی کردم ضربه ای که به دست و شانه ام زده بود را ندیده بگیرم٬ روسری را ک